Worship

Worship is not about
what will happen on the stage
It's not about the instruments that you'll use
It's not about the people who'll watch you
I'ts not about the dress that you'll wear
It's not about the perfectness of your performance
It's not about the reason that you only came because you'll sing..
It's not about YOU!
It's all about JESUS!
because He's worth the praises...
The praises coming from you heart...
You don't need to be perfect in front of Him..
You don't need to be pretty when praising Him...
He just need your heart..
Your sincere Heart...
So remember...
Praises and Worships is not about anything...
It's all about Him..
It's Him whom you praise above all else...

God Bless!!

by: zelle

Marah and Zelle- penmates during Humanities..hehe

Zelle wrote:
Marah! I am feeling such pressure right now! I don';t know if we could finish the term paper because we are lack of money, All of us! But please, let us be sure having saturday as term paper day. Maybe we can do it here at School. I can't really go to Nagcarlan because I don't have enough money to go there. I also understand your situation. All we need now is Teamwork! Because we are running out of time. God Bless...Txtbak!

Marah wrote:
I don't know, I'll try. But I do not promise because it's up to my mother if she'll allow me, too. We can finish it I know. I'll do my best. I, too, don't want to fail. Dennie had gotten some content for that, yesterday and I guess all we need is to patch those all up. Don't worry okay! I'm thinking of ways how. Take care always! and God Bless! lol =p

Zelle wrote:
lol! I am so happy to have you as my groupmate! We're so lucky to have you! Okay! I believe in our team. I know we can do it. I'm just worried if we can't. I don't want to fail. I'll pray that we'll finish it by tomorrow. I know that we can! I believe! hey...I posted new post in my blogsite. There's someone who posted comment in one of my post. Em' so happy! lol...! =p

Marah wrote:
Thanks anyways! I've seen it on the blog buzz when I was on the PDNC. I'll visit it next time. BTW, the new topic in Humanities is very interesting si I'm gonna listen. Aja! We can...!^_~hehei..

Zelle wrote:
Okay!..I'm interested too..
This will be my last reply...
I'll post this conversation in my site! hehe...

the title will be
---Marah and Zelle- penmates during Humanities!
lol! =)..Labyahgurl! God Bless

by: zelle

Mayaman ba ang Pilipinas o Mahirap?

Ang Pilipinas na ating bansa ay nasabing isa na sa pinakamahirap na bansa ngayon sa buong mundo. Totoo nga ba ito?

Sa aking pagtatanong, Oo! Totoo daw ito. Dahil raw wala na raw silang pambili ng makakain. Isang beses na lang daw sa isang araw ang kain nila. Kung makikita mo ang mga taong katulad nila, maawa ka talaga sa kanila dahil sa mga kasuotan nilang hindi mo na mamuwangan sa kadumuhan. Masakit isipin na ang dating bansa na takot sa kayamanan ay naghihirap na. Sabi nila dahil raw ito sa mga pinuno nating abusado. Sila nga ba ang may kasalanan? hindi ba natin pwedeng sisihin ang sarili natin? Marahil kaya natin nasabing ang mga pinuno natin ang may kasalan dahil sila ang nagpapalakad ng ating bansa. At tayo naman na sumusunod sa kanila, maari din nating sisihin ang sarili natin dahil masyado tayong nagdamot sa kalikasan. Hindi natin masyadong inalagaan ang ating kalikasan kaya ayan at gumaganti na siya. Mahirap ang Pilipinas sa ekonomiya. Oo! Ekonomiya! Humina ang ating ekonomiya. Mataas na ang ating mga bilihin kung kaya't nauubusan na tayo ng pera sa kahit anu mang kailngan naitn sa pang-araw-araw.

Ating tingnan ang kabilang anggulo. Mayaman rin naman ang Pilipinas. Bakit? Marami pa ring tao ang may Cellphone. Tanyag sa atin ang pagtetext. Tayo ngang mga pinoy ay tinaguriang Cellphone Capital! haha. Mahirap ba tayo? Mapabata, matanda, may cellphone na! May camera pa! Hindi na rin tayo nahuhuli sa makabagong teknolohiya. Marunong narin tayong mag-Computer. Sa totoo nga, maraming kabataan ngayon ang nahahaling sa tinatawag nating DOTA! Ang DOTA na halos pagselosan na ng mga syota nila. haha. May mga kabataang rin ang nakuhang ng kursong may relasyon sa Computer. Katulad na lamang ng Information Technology, Computer Programming at kahit ano pa. Sunod-sunod na ang nagbubukas ng mga Computer Shop at may mga pamilya na rin may sariling Computer sa bahay, may internet pa! At ang mga gadgets natin ngayong panahong ito at takot na sa kamahalan. Hindi na rin tayo nahuhuli roon. May DigiCam na rin tayo. MP4, MP3, at IPOD! Ang mga cellphone natin ay pwede na ring Computer dahil sa sobrang laki ng memory. At maaari na ring maginternet doon! Maaari ka na ring makipag-chat! Mahirap na nga ba tayo?

Isa pa sa mga dahila natin sa kahirapan, hindi na raw tayo katulad noong araw. Sa aking pagtatanong sa mga matatanda, noong araw raw, Mahirap pa sila sa daga. Wala silang T.V., cellphone, at IPOD. Malamang hindi pa naiibento ang mga iyon. May nakapagkwento na rin sa akin na bibihira ang mga MAYAYAMAN noon. Pero ang maganda lang sa kanila, mura at mababa pa ang palitan ng piso sa dolyar. Maari kang makapunta sa Visayas na ang hawak mo lamang pera ay 600 Php. Marami ring matatanda ang hindi nakagtapos sa kanilang pag-aaral dahil sa kakulangan RAW sa pera. Mayaman nga ba sila noon?

Mga tanong na gumugulo sa isipan ng kabataang tulad ko. Pero kahit ganoon, naghahangad pa rin tayo na lumakas ang ating ekonomiya, bumaba ang mga bilihin at bumaba ang palitan ng piso sa dolyar. Maswerte pa rin tayo sa mga magagandang tanawin na regalo sa atin ng Panginoon at sinasabi nilang "talented" tayo. Yun na nga siguro ang paraan natin sa pagtaas ng Ekonomiya natin. Mayaman man tayo o mahirap, pinoy pa rin tayo na mga palaban. Hindi tayo isang magulong bansa at may tanawin tayong maipagmamalaki sa buong mundo. At Mayaman tayo sa pagmamahal na ibinibigay sa atin ng Panginoon dahil kahit mahirap tayo, hindi tayo sumusuko sa mga krisis na kinakaharap ng ating bansa. Pasalamat na lamang tayo dahil isa tayong bansa na ubod sa yaman ang kalikasan. Yun na lamang ang ating panghahawakan.

May pag-asa ka!

Naramdaman mo na ba ang sobra pagmamahal? Naranasan mo na ba ang umasa sa wala? At naranasan mo na ba ang pakiramdam noong makita mo na ang lalaking sa tinggin mo ay ang lalaki na pinapangarap mo? Maraming tanong ang gumugulo sa ating mga babae lalo na pagdating sa sinasabi nating "LOVE". Paano mo nga ba malalaman kung ang lalaking pinapanga mo ay andiyan na?

Minsan, kapag sa unang beses ng pagkikita ninyo, matutulala ka sa kaniya kahit hindi mo alam kung bakit. Matutulala ka sa kagwapuhan? Neng! Hindi pag-ibig yan! Matutulala ka sa kaniya dahil mayroon kang naramdaman sa kaniya na hindi mo talaga maipaliwanag. Kung baga sa isang ina at anak, LUKSO NG DUGO! Simula noon, malilito ka sa nararamdaman mo at pinaniniwala mo ang sarili ko na hindi pag-ibig itong nararamdaman mo.

Minsan may pagkakataong mararamdan nating ang sobrang takot. Takot na masaktan lamang tayo kung sakaling mahalin natin ang lalaking iyon. Oo! darating sa atin ang panahon na masasaktan tayo. At kung minsan, hindi lamang tayo masasaktan sa dahilan sa iniwan tayo ng lalaki. Minsan, masasaktan ka rin sa dahilan na umaasa ka lang pala sa wala.

Mayroong ka ngang takot na mararamdaman. Pero hindi lahat ay nadadaan sa takot! Minsan kailangan mo ring umasa kahit alam mong wala nang pag-asa. Ikaw lang naman kasi ang nagsasabi sa sarili mo na wala nang pag-asa eh! Hindi naman siya! Tayo kasi, may gawain tayong itatago natin ang ating nararamdaman tapos pagsisihan natin sa huli na hindi natin inamin sa lalaki yung nararamdaman natin gayun noon palang mahal mo siya, mahal ka rin pala niya! At nang natuto na siyang mag-"move-on", nakahanap siya ng iba. Hay, ang lungkot di ba? Hindi naman lahat ng love story ay ganiyan. hehehe. Example lang naman iyan!

Sa unang beses na tingnan mo siya, hindi mo na maalis ang mata mo sa kaniya. Wala ka nang ibang ginawa kundi ang tiitgan siya. At mararamdaman mo ang tunay na pag-ibig kapag ang nakita mo sa kaniya ay paghanga. Paghanga sa kung anong ginagawa niya. Halimbawa na lamang ang pag-gigitara. Sa tuwing gagamitin niya ang gitara niya, tila ba kasabay sa pagtibok ng puso mo ang bawat tempo na ginagawa niya. Nagugustuhan mo ang mga bagay na ginagawa niya. Hindi mo lamang nagustuhan ang kung anong kaanyuan niya sa panlabas, kundi kung anong mayroon siya sa puso niya.

Dahil inaakala mong mahal mo na siya, aalamin mo ang lahat sa kaniya. Gagawin mo ang lahat malaman lamang ang kaarawan niya. Minsan tatanungin mo ang Friendster account, CP number. At malulungkot ka kung wala siyang kahit ano doon. Iisipin mo kung papaano mo siya makakausap at papaano mo siya malalapitan ng hindi niya nahahalata ang nararamdaman mo sa kaniya. Kapag hindi mo magawa ang mga bagay na iyon, minsan nagagawa mong magtanong kahit sa mga kaibigan niya. Kahit nakakhiya itatanung mo talaga ang lahat at masasabi mo na sa kaibigan niya kung anong nararamdaman mo sa kaniya. Nakakahiya talaga at kapag nagkita kayo, pagtatambalin kayo. Bibiruin. Mapipikon ka at magkukunwaring ayaw mo. Pero sa loob-loob mo, gustong-gusto mo naman! Nagpapakipot ka at hindi pinapansin ang sinasabi nila dahil ayaw mong malaman niya ang nararamdaman mo. Natatakot ka na kapag baka nalaman niya, mailang na siya sayo at hindi ka na pansinin. Sa isang iglap, magiging masaya ka na lamang bigla dahil habang tinitigan mo siya, nahuli ka niya at nalaman mo na hindi ka pala mahuhuli ng tinitingnan mo na tumitingin sa kaniya kung hindi rin siya tumitingin sayo.

Kahit pakipot ka noon, sinabi mo na sa mga kaibigan mo ang nararamdaman mo. Pero hindi sa kaniya. Nagsimula ka nang hanapin siya sa mga lugar na kung saan mo siya nakakasama. Ginagawa mo na ang mga gawaing hindi mo naman ginagawa noon. Tulad na lamang ng paglalakad ng napakalayo kahit alam mong baka hikain ka makapunta lamang sa eskwelahan niya. Nagbabaka-sakali kang makita siya. At dahil gitarista siya, lagi mo nang pinakikinggan ang mga awiting natugtuog niya. Magagawa mo na ring kausapin ang sarili mo at sabihing, "May pag-asa ka!" At kung minsan gusto mo nang sumuko, ibinibigay mo lahat sa Diyos ang pagdedesisyon at pagbabalak. Masaya ka na naiisap mo siya. Walang segundo ang naitala mo na hindi mo siya naisip. Naging "Hobby" mo na nga siguro ang isipin siya!

At sa bandang huli, malalaman mo ang lahat-lahat sa kaniya. Nagbabalak pala siyang pumasok sa isang Bible school. At dahil ang hinihiling mo sa Panginoon ay ang lalaking katulad, umaasa ka na siya na nga. Sinasabi mo sa sarili mo na may dahilan ang pagkikita ninyo. At hindi lamang ito bas-basta. At kung minsan, dahil pakiramdam mo sobrang mahal na mahal mo na siya, iiyak ka na lamang at magsisimulang i-express ang sarili mo sa pamamagitan ng mga tula, kwento at sanaysay na tulad ng gingawa ko ngayon.

by: zelle

God made a miracle in Lumban Laguna!

The biggest issue that is being discussed by most of the Lumbenios was the issue about the biggest Demolition that is going to happen in Lumban. What is the story behind it? Actually, I am not aware about what is happening. I am not even affected. But when I found out the the houses that's going to be demolished was 52 houses. Shocking right? As a Lumbenio and as a Follower of God, I can do nothing but to pray. I know that God has plans for them.

I heard the story from one of the victim. The owner of the lot, they call him ABRA, is going to take the lot from them. The people who built houses there was so mad because they believe that the lot was theirs already. Abra do not have any right to take it away from them. Many stories came out. They said that Abra was only doing this because he wants revenge. Revenge from the bad experiences he had when he was poor. He said that some people teased him and look down to his poor life. I understand his story, but why include those innocent people? If I am given a chance to ask him, I'll ask, "If you die, you can't even take that lot to heaven. Think about what will happen to those families who will lose shelter. This land was made by God for all the people. After doing this, will you be happy?" I am not mad at him, I am mad of what he is doing. Even our house wasn't affected, I awe sympathy to the families.

Last night, the night before the demolition, I was called by my friends. They said that we will have an Midnight Prayer for the victims of the said demolition. We read a Chapter from the bible, "Micah 2:1-13, the Chapter was so related to what is happening in our town. We spent the night praying. we prayed that:

1. Abra, himself, will have a clean heart and may God enter his heart. That he may change his mind.
2. That the people who'll be affected may have a clean heart too and do not make any revenge against Abra. That they may seek God during their suffering and Think that God has better plans for them.
3. For the kids, that they'll not have any Trauma from this and may they forget about a revenge when they grow older.
4 For the sick persons who are affected, I know that God will heal them
5. That the said demolition will not be bloody and we prayed that no one will be killed.
6. And lastly and most important. that the demolition will not happen. May God's will be done.

I woke up 5:00 am so I may know if the demolition will happen. I go back to sleep because it's raining. I woke up again 10:00 am. I am so happy about the news I heard. The demolition didn't happen. I'm so happy because I've been a part of this. I prayed to God and thank God that he didn't allow it to happen. I believe that God has Greater plans. God made a miracle in Lumban, Laguna!

God Bless you all!

by: zelle

My Bestfriend and I

This is my bestfriend and I. She's Jelleean Kaye Uera. She's been my bestfriend for almost 1 year. I've known her for 3 years and I've seen her for 20 days only. Even though we don't see each other rarely, we always stay friends just like when we first met. She's been a great friend to me. Trying to reach out when I have problems and cry with me when I cry. Yes! she's not my childhood friend, but the friendship we have means a lot to me. I think I've known her for almost half of my life. I love her very much. I can't ask for anything from her. She's been a perfect BESTFRIEND to me. I miss her so much. I can't forget the line that she always remind me.."Distance never measures Friendship".

God Bless You all!!

by: zElle

Nyahahah...I just want to share with this picture...Taken last December. As you can see, we're all wearing green shirt. In fact, it's an accident that we wore the same color of shirt. This day was so happy! Let's keep our environment clean and GREEN!
God Bless!

By: zelle

Waiting

I am waiting for a right man
That can make me fall in love so deep
Now I've found someone
Why do I have to wait again?

Waiting for him to love me
Waiting for him to catch me
Waiting for him to answer the question
Should I wait longer than forever?

If I should wait forever
Would you love me back like I loved you?
If I should wait for you
Would you tell me that you love me too?

Questions that's hard to answer
Answer that's hard to find
But I'll not be tired of waiting
Either tired of loving him

By: zelle

Feb. 21, 2008

Haizzt...I went to school so late. Thank God that my teacher wasn't aware! When I get there, we just cleaned the surroundings. And my teacher "alis". We slept near the hrm building, when my teacher arrived, someone is nagsumbong that we are not cleaning! Gosh...nagkamali siya ng siniraan!..Kaya ayun! 12 na kami nakauwe! At hanggang ngayon pinagsisisihan ko pa rin ang nagyari na andun na yung chance ko na matuto lalo sa music hindi ko pa nagrab! I was about to go to vision Church, dahil sa takot ko sa mga tao around, hindi na me bumaba ng jeep at umuwi nalang. Nkita ko rin sana nun si Lester!!

God Bless!

by: zelle

haha...Feeling mo cute ka ehh totoo naman!--this was before the Pre-valentine party

me with piglet!ayon oh! hahah...cute ng dimple mo zelle!

With matching make-up effect pa diyan! hehe...

noong emo pa ako...

noong bata pa ako!..heheh..just kidding...that was taken last month.

God Bless..
I just want to share my photos..

by: zelle

Jemely and I

This is me and my cousin jemely. I am so glad to have her as my cousin. She's so nice, funny to be with, and good love adviser! hahaha. She's chubbhie too that's why I always hug her. I can't even ask for anything. She's the best cousin! I love her very much. She's also my mate in church. We're both song leader in our church. We both love to sing. If I have love problems, I'll just have to call her then I'll be alright. Whenever we're bored, we take wacky pictures of ourselves. When we're out of our mind, we just laugh, laugh, laugh! Even there's nothing to be laughed. We consider ourselves CUTE. Nothing less! hahaha. Our similarity? We both have chubbhie faces! She loves God also. God-fearing like me. haizzt...I miss her so much.

by: zelle

Feb. 20, 2009

Well, just want to share with you my wonderful experience today. I woke up so late because I believe that we don't have classes at the first period. My mom woke me up, she said, "Hoi! Gising na! Tanghali na!". then I answered her, "Hindi pa tanghali! Umaga pa lang!". Hahaha! so pilosopa! Then I get up around 7:00 pm. I eat, brsush my teeth, take a bath, wore my uniform, etc. When I'm already at our school. Yung Guard hinarang aceh!!!haha...I asked him(pataray effect!) "Baket po?" The guard answered, "Kanino ID yan?". Shocks! I'm wearing my Highschool id! hehe..Pero ready naman ang lola mo! sabi ko,"Eto kuya! nasa likod lang ehh". At tuluyang na akong umalis. Pagdating ko sa room, my classmates was so busy doing something, "ano yan?" I asked. "Assignment!" haha...I almost forgot! I was absent nga pala sa last subject ko kahapon. So I gawa na the assignment. Time passed, second period naman. Ala naman kami ginawa! Napilit kasi namin yung prof namin na huwag maglesson! haha.. She's the best. Then the worsts thing ever. My last teacher was going to teach pa! shocks! And Chaka! Nagturo ang lola mo...Kung ano-ano sinasabi na hindi ko naman maintindihan. Parang German! haha...Ang tanging naintindihan ko lamang ay..."Class Dismissed!" Yey! ang aga! so early in english! Siguro nadama na niyang tinatamad na kami sa kanya..then I went home. Un lng..

kakwentx!!!
labyu!
God Bless!

by: zelle

Mahal kita, Mahal ko siya

Babae:
Mahal kita
Sana alam mo
Lalake:
Mahal Ko siya
Sana alam niya
Babae:
Halos araw-araw
Ikaw lang nasa isip ko
Lalake:
Saan man ako magpunta
Siya lang nasa puso ko
Babae:
Minsan may gabing
Hindi ako maidlip
Lalake:
Nagaalala akong hindi siya maidlip
Dahil siya ang laging laman ng aking panaginip
Babae:
Wala nang ibang laman ang puso't isip ko
Ikaw lang ang mamahalin ko
Lalake:
Sa puso ko'y siya ang nagpapatibok
Sa isip ko'y siya ang nagpapatakbo
Babae:
Mahal kita
Kahit hindi ko alam ang dahilan
Lalake:
Mahal ko siya
Dahil sa buhay ko'y siya lang ang dahilan
Babae:
Mahal kita
Sa kung ano ka man
Lalake:
Mahal ko siya
Maging sino man siya
Babae:
Mahal kita
Kahit siya ang mahal mo
Lalake:
Mahal ko siya
Salamat at mahal niya rin ako!

nyaknyaknyak...ang gulo!!!naintindihan niyo?

by: zelle

Mixstar ko!!

Hay ang mixstar ko!
Takot na dami ang pinagdaanan
Dumaan na putik at mabatong daan
Umapak na sa lahat ng kahirapan

Kasama ko siya, hindi man araw-araw
Handa siya kapag kailangan ko siya
Andiyan siya kapag hindi ko makita yung habayanas ko
Suot ko siya kapag aalis ako

Hindi ko na nga talaga papaltan ito
Komportable at maayos ang lakad ko dito
Bihira na ang tsinelas na ganito
Yung tatagal ng isang taon at hindi ninipis katulad ng sayo!

Sa totoo lang may dahilan ang tulang ito
Dahilan ko lang upang sabihin sa inyo
Wala na akong pambili ng Mixstar na katulad nito!
Dahil ang 50 pesos na tsinelas sa tiangge
Hindi na kasing tibay ng Mixstar ko!

by: zelle

Ang sanaysay ng dating EMO

"Fix me I'm broken!", "Leave me alone!"---Mga katagang nasambit ko noon. Nagkukulong ako sa kwarto ko para walang makakita sa akin na umiiyak. Pinaniwala ko ang sarili ko na kailanma'y hindi na mabubuo ang puso ko.

Isa akong Kristiyano, pero bakit ako ganito? Marahil nadamay na ako sa makabagong henerasyon. Sa mga taong tinatawag na EMO! Palaging nakaitim, may eyeliner, naka chucktaylor, tapos skinny jeans, at may bangs na halos takpan na ang mukha. Naging ganito ako. Nabubuhay ako sa dilim ng kahapon. Sumusuko ako sa mga problemang kaya ko namang lutasin. Ito ako noon. Napakalayo sa kung ano ako ngayon.

Natatandaan ko pa noon. Sa tuwing gigising ako sa umaga, mainit ang ulo ko. Napakasama na kaagad ng araw ko. Wala akong ginawa kundi ang magmaktol at sisihin ang sarili ko sa kung ano man ako noon. Natuto akong kumanta ng mga awiting nakakasira sa utak. Awiting nagsasabing ang pangit ng buhay. Wala nang pag-asa! at hindi ka na nararapat mabuhay. Hindi ko naman tinangkang magpakamatay. Pero tinatawag ko pa rin ang sarili kong EMO GIRL. Isang beses nag-mahal ako. Noong nalaman ko na kaibigan lang turing niya sa akin, nasaktan ako. Nagsimula akong magrebelde. Nagsimula na akong makinig ng mga awiting nagsasabi sa aking durog na ang puso ko. Umiiyak akong mag-isa. Nagtimpi ako ang patuloy na sinaktan ang sarili. Sinasabi ko na sa sarili kong "Ako na lamang ang kasama mo! Wala nang ibang magmamahal sayo!"

Sa bahay, malaking pagbabago ang napansin nila sa akin. Lagi na lamang akong sumasagot sa magulang ko at lahat ng gusto kong gawin ay ginagawa ko na. Pinaniwala kong hindi nila ako mahal. Masakit! Masakit isipin na hindi ka mahal ng magulang mo. Gigising ka sa umaga na sampiga ang sasalubong sayo. Sisigawan ka at sasabihing "Tamad ka talaga!" Simula noon, mas naging rebelde pa ako. Sarili ko na lamang ang pinaniniwalaan ko. Nagalit ako sa magulang na tinatawag ko. Mali! Oo, sobrang mali! Sinampal ko ko ang sarili ko, baka sakaling magising ako sa masamang panaginip na ito. Aray! Ang sakit pala. Naisip ko baka masakit ring kalimutan ang panaginip na ito. Inisip ko, "Masaya ba ako na ganito ako?" Sabi ng sarili ko, "Hindi! Hindi ka dapat maging masaya kung ganyan ka!"

Pinilit kong kalimutan ang sarili ko bilang isang Emo Girl. Binura ko na ang lahat ng litrato na nagpapaalala sa katauhang kong iyon. Nasabi ko sa srili ko, "Oo! oras na para magbago ka! Marami na ang nahihirapan sa ugali mong iyan." Habang nasa kalagitnaan ako ng pagbabago ko. Nakatagpo ako ng mangingibig, isang EMO! Gwapo, matangkad at medyo maputi. Naramdaman ko ang matinding takot na baka kapag napaibig ako ng lalaking ito ay hindi ko maituloy ang pagbabago ko. Tama nga ako. Nanligaw siya sa akin. May nararamdaman na ako sa kanya pero hindi ko siya magawang sagutin. Mahirap para sa akin ang magdesisyon dahil hangad ko na talagang magbago. Makalipas ang ilang buwan, Hindi ko parin siya sinasagot. Pero ako, Emo parin! Ano ba toh! Bakit Emo parin ako!?

Isang pagsubok ang dumaan sa akin. October, isang kaibigan ang napalayo sa akin. Hindi na siya nagpapakita at hindi na rin sumisimba sa church. Nagdasal ako sa Panginoon, "Lord! Sana po bumalik na siya!" Ilang linggo ko na ring ipinagdarasal ang kaibigan ko pero wala pa ring nagyayari. Tandang-tanda ko pa ang araw na iyon, October 31, 2008. Dumalo ako sa isang fellowship. Kasama ko ang mga kaibigan ko noon. Habang namemensahe ang Pastor, isang pangungusap na sinabi ng Pastor ang pumukaw sa puso kong durog. Sinabi niya, "Kung naghahangad ka ng pagbabago ng iba, simulan mo ang pagbabago sa sarili mo para makita nila na walang mawawala sa kanila kung magbabaga sila. Maging isang inspirasyon ka sa kanila" Napaluha ako noong mga oras na iyon. Oo! Sinubukan kong magbago noon. Alam ko na kung bakit hindi ko makamit ang pagbabago. Dahil tumatatak parin sa puso ko ang pagiging Emo ko. At ang mga taong nakakasalamuha ko ay sinasabing Emo parin ako. Hindi ko naisip na maging isang inspirasyon. At higit sa lahat, hindi ko naisip ang Panginoon noong nagdesisyon akong maging Emo. Nagsisisi ako sa nagawa ko. Naghahangad ako ng pagbabago ng kaibigan ko pero sarili ko, hindi magawang mabago. Hinintay lamang ng Panginoon na magbago ako bago magbago ang kaibigan ko. Pagkatapos ng araw na iyon. Linggo, nagpunta ako sa simbahan namin. Nakita ko ang kaibigan ko. Napakasaya ko dahil na patunayan ko na sa sarili ko na hindi nasayang ang pagbabago ko. Sa magulang ko naman. hindi na ako yung dating rebelde. Masaya ako dahil nakamit ko na talaga ang pagbabago. Ang laki ng pasasalamat ko sa Panginoon.

Ngayon, itinuturing ko na lamang ang nagyari sa akin bilang pagsubok. Mas lalo pa akong napalapit sa Panginoon, sa magulang ko at sa mga kaibigan ko. Ang mangingibig kong Emo , BASTED! Hindi ko na pinoproblema ang mga problemang hindi ko malutas noon. Sinasabi ko lamang, "Bahala na si Lord!". hindi man ako maging pinakamabait na anak at ka kaibigan. Gagawin ko ang lahat huwag lamang akong bumalik sa noon. Masaya na ako ngayon. Mas masaya sa inakalang kong kasiyahan ko noon. Iba na ko ngayon. Napakalayo sa kung ano ako noon. Wala na akong alalalahanin. Sigurado na akong hindi na madudurog ang puso ko dahil binigay ko na ng buong-buo sa Panginoon ang puso. Napagtanto ko na puno pala ng pagmamahal ang puso ko. Ganoon pala! Tanging ang Panginoon lang pala ang makakabuo ng "Broken Heart", kung ibibigay mo ang lahat ng piraso sa Kanya. God Bless You all!

by: zelle

Matalik kong kaibigan

Kahit saan man ako magpunta
Lagi ko siya'ng kasama
Kahit simula pa noong ako'y bata pa
Siya'y aking kaibigan na

Dinadamayan niya ako sa aking problema
Tinutulungan niya ako kapag hindi ko na kaya
Kapag ako'y umiiyak, nasa tabi ko siya
Pinapahid ang mga luha sa aking mga mata

Kahit kailan hindi siya nagalit sa akin
Kahit anong tampuhan hindi dumaan sa amin
Mabait kasi siya at hindi niya ako iniiwan
Wala na talaga akong mahihiling pa sa matalik kong kaibigan

Minahal niya ako kahit walang kapalit
Niligtas niya ako kahit para sa aking ang sakit
Lahat na ata ng kabutihan ay nagawa na niya sa akin
Kahit buhay niya'y sinuko niya para sa akin

Namatay siya, kahit ako ang makasalanan
Nagpakasakit siya kahit dapat sa akin ang mga sugat niya sa katawan
Wala na talaga akong dahilan para siya'y iwanan
At kailanman mamahalin kita at mabubuhay ako para sa iyo
Oh, Hesus, Ang aking matalik na kaibigan

by: zelle

Higit pa sa kaibigan

Noon tingin ko sayo'y kaibigan lang
Pero damdamin ko sayo'y nagbago na
Ang pag-ibig na iniaalay ko sayo
Balewala at hindi pinansin ng puso mo

Sa tuwing tayo'y magkasama
Nais ko sabihin aking nadarama
Nais ko nang sambitin na Mahal kita
Ngunit hindi masambit dahil alam kong may mahal kang iba

Sabihin mo man na baliw ako
Ayos lng! Dahil baliw talaga ako sa'yo
Mahal kita! Iyon ang alam ko
Kahit alam kong nasasaktan na ako

Mamahalin kita Kahit ayaw mo
Mamahalin kita kahit siya ang gusto mo
Pero kaibigan, kahit kailan
Maghihintay ako hanggang ituring mo akong
Higit pa sa kaibigan

by: zelle

Mahal kita! paalam!

---1^st year!!!---

Pagod na pagod ako noong araw na iyon. Hindi ako makahinga ng maayos. Para bang may humahabol sa akin, pero noong tumalikod ako, wala namang tao. Takbo parin ako…hanggang may sumigaw ng pangalan ko. Hinanap ko siya, nakita ko ang matangkad na lalaki, maputi at payat. Nagliliwanag sya! Kinausap ako ng tila anghel na iyon at sinabing, “Hihintayin kita! Hanggang nawala na ang liwanag at nawala na rin ang lalaki. Pero may natawag parin sa akin, isang babae, lumapit ako sa kanya tapos wala siyang ibang sinasabi sa akin kundi..”wala na siya”. Umalis ako sa scene na yon at tumakbo muli habang umiiyak. May tumawag ulit sa akin at sinabing, “Rizelle! Gising na at male-late ka na sa klase mo!!!hay…si mama lang pala at panaginip lang pala ang lahat. Pero paggising ko may luha sa aking mga mata at tila parang totoo ang mga napanaginipan ko.

(June 28, 2004)-First day ko sa high school ngayon, kaya sobrang excited ako. Kasabay ko pumasok ang pinsan ko kasi 2^nd year na siya kaya alam na nya papunta sa school namin. Then, moments ago, nakita ko yung classmate ko nung elementary, si Jerie. Dahil freshmen palang kami, kabado pa kaming pumasok sa building ng school namin, para bang mangangain. Tapos nakakatakot pa yung mga seniors. Huhuhu….

Habang naghihintay ako sa may gate, bigla nalang ako nasilaw. May dumaan pala na maputing lalaki, matangkad at medyo payat. Parang siya yung guy sa panaginip ko. Nung time na yon, iba na ang feeling ko. Para bang na-love-at-first-sight na ako sa kanya. Lumipas ang mga oras, time na para maghiwalay kami ni Jerie kasi hindi kami pareho ng section. Nung pinapunta na ako sa permanent section ko, nakita ko yung guy dun sa room na papasukan ko. So it means classmate ko siya! May chance kaming maging close. Gusto ko sana siyang maging seatmate kaso matangkad siya, kaya malamang sa likod siya. Pero sabi nga nila, ALL THINGS ARE POSSIBLE!!! Kaya nung tinawag yung name niyang napakaganda(Michael Funtanilla), kasunod naman tinawag yung akin. Magkasunod pala kami sa apelyido.

Dahil sa pagiging magkatabi namin sa upuuan, kami ang naging magkapareha sa aming project sa Science. Siguro ito na ang simula ng pagiging magkaibigan namin. Dahil gusto naming makakuha ng mataas na grade, nagtulungan talaga kaming dalawa. Halos araw-araw na kaming magkasama. Kahit hindi siya palakibo, patuloy ko parin siyang inuusap at yun na ang naging daan ng pagiging malapit naming sa isa’t-isa. Ang martyr ko ba? Sabi nga nila. Pero ano bang magagawa ko? Gusto ko siya maging kaibigan pero walang ibang paraan kungdi ang kausapin ko siya. Nagdaan pa ang mga araw, hayyy. salamat. nausap na siya kahit papano. At lumipas ang mga araw, mga araw pa at marami pang araw. 

Party! Kahit kasi freshmen palang kami, kasama kami sa Prom Night. Ang saya diba? Nagkakagulat na isinayaw ako ni Michael. Ang tugtog pa non ay Because of You ni Kyla. Super saya ko! Kasi siya ang last dance ko. Then...wala na..after ng gabing iyon. Parang hindi na kami magkaibigan. :(

---2^nd year!!!malungkot…---

Hay, pasukan na naman namin! Ang bilis ano? Wala naman kasi masiyado nangyari nung first year kami.  Isang taon na rin pala ang lumipas nang unang beses kong makita si Michael. Naaalala pa kaya niya ako? Well, noong araw na ring yon, nalaman ko ang sagot sa tanong ko. Dahil nagkasalubong kami sa may hallway, pero hindi niya ako pinansin. Inisip ko nalang na baka nahihiya lang siya. Lumipas pa ang ilang buwan, hindi parin niya ako pinapansin. Isang araw, nakita ko siyang walang kibo at mukhang may problema. Siguro nga ito na ang pagkakataon ko na makausap siya ulit. Nilapitan ko siya at tinanong, “Michael, ayos ka lang? May problema ka ba? Handa akong makinig sa anumang sasabihin mo. Galit ka ba?” Sagot naman ni Michael, “Ayos lang naman ako, at hindi ako galit sayo. Pero, totoo bang handa kang makinig sa akin kahit binalewala ko ang pagiging mabait mo sa akin?” Naging masaya na ako dahil kinausap na ulit niya ako. Nagpatuloy ang paguusap namin. Marami naring nangyari. Dahil lagi kaming magkagroup sa projects, madalas na kami mag-usap. Pero, masaklap pa, Kung kailan naging ganito kaming dalawa, tsaka pa siya aalis. Kailangan raw niyang lumipat ng school dahil sa naging problema ng pamilya nila.Ang lungkot di ba? Bakit kailangan pa maging magkaibigan kami kung aalis din naman siya? Wala akong nagawa kasi sa ibang bansa lang naman siya pupunta. Okay lang sana kung dito lang sa Pilipinas. Hayy Michael. 

---after 2 years,,College na!---]

College na ako! Masiyado ba mabilis? haha. Halos dalawang taon ko na rin palang hindi nakikita si Michael. Noong first day namin sa klase, hindi ko akalain na muli kaming magkikita. Nung magkita kami, siya ang unang bumati sa akin. Sinabi niya sa akin, “ Rizelle? Ikaw na ba yan? Tangkad mo na ahh!” Prangka naman akong sumagot, “Hehehe, tagal na din natin hindi nagkita! Gwapo mo ahh!” Noong mga oras na iyon, hindi ako makapaniwala sa mga nagyayari. Akala ko kasi wala lang ako sa kanya.

Simula noong munting paguusap na iyon, naging parang matalik na magkaibigan na kami. Lagi na kaming magkasama. Inihahatid na rin niya ako sa pag-uwi ko dahil may kinuwento ako sa kanya na isang lalaki na sinusundan ako pauwi.

Isang gabi, papunta na kami ni Michael sa bahay namin. Nakita ko muli yung lalaki sumusunod sa akin at mukhang lasing siya. Umusap bigla yung lalaki at sinabing, “Hoy Rizelle! Iwan mo na yang syota mong pangit! Akin ka na lang!” Nagalit si Michael at lumapit sa lalaki.”Bastos mo ah! Ano ba gusto mo?”,sabi ni Michael. Sumagot naman ang lasing na lalaki, “Yang kasama mo!”. Bigla na lamang sinuntok ni Michael ang lalaki. At siguro sa sobarang kalasingan, bumagsak agad yung lalaki. Pero bago kami umalis, sinabi niyang, “Magbabayad ka Boy! Lagot ka sa amin!. Natakot akong bigla dahil sa sinabi ng lalaki. Natatakot ako para kay Michael.

Oct. 08, Birthday ni Michael ngayon. Pupunta rin kami ngayon sa isang park upang mag-picnic kasama ang iba pa naming kaibigan. May dala kaming mga pagkain para doon i-celebrate ang birthday ni Michael. Masaya kaming nagkakainan nang bigla na lamang lumapit sa amin ang anim na lalaki. Nakita ko doon yung sinuntok ni Michael noon. Marahil ito na yung sinasabi niyang pagbabayad. Nanghamon siya ng away. Hindi pa man lang sumasagot si Michael sa tanong niya, sinuntok agad niya si Michael.At doon na nagsimula ang away. Sa isang sulok, mayroon akong nakita na isang lalaki na may hawak na baril. Parang nakatutuk kay Michael. Sinigawan ko siya para malaman niya. Pero nagtaka ako dahil bigla na lamang siyang tumakbo papunta sa akin. Sa akin pala nakatutok ang baril. Niyakap ako ni Michael ng mahigpit. Hindi ko alam ang nararamdamn ko noong sinabi niyang, “Mahal na mahal na mahl kita!” Masaya ako na natatakot. Pero tila tumigil ang mundo noong malaman kong may tama na pala siya ng baril. Madali akong tumawag ng ambulansiya. Wala akong ginawa nung panahon na iyon kundi ang magdasal at kapitan ang mga kamay niya.

Pagdating sa ospital, lumapit sa akin ang ate niya at tinanong ako kung ano ang nangyari. Hindi na ko makapagsalita dahil hindi ko akalain na nangyayari ang lahat ng ito. Iyak nalang ako ng iyak at dasal ng dasal. Pumunta ako sa chapel ng ospital. Habang nagdarasal ako, may kumapit nalang bigla ng balikat ko at laking tuwa ko dahil si Michael pala iyon. Niyakap ko siya ng mahigpit at sinabing “salamat at ligtas ka”. Ang tanging sinabi niya sa akin noon,”handa akong maghintay sa’yo, kahit kalian at kahit saan.” Sabi ko naman—“You don’t need to wait. I love you! Mahal na mahal kita!” Nginitian lang niya ko at bigla nalang umalis. Bigla akong nasilaw sa isang liwanag at pagmulat ko wala sa si Michael. Hinanap ko siya sa ate niya at ang sinabi ng ate niya,” wala na si Michael”. You mean yung kausap ko kanina ay kaluluwa nalang niya?.iyak ako ng iyak at kinikilabutan sa mga nagyayari sa akin na parang panaginip lang.

Noong burol niya, binigay sa akin ng ate niya ang isang box. Nakalagay doon ang mga pictures naming dalawa at mga sulat na para sa akin. May sulat don ng pag-papaalam at sinabi ring niya sa sulat na handa siyang maghintay, kahit kailan, kahit saan, tulad ng huling sinabi niya sa akin. umiiyak ako habang binabasa ko yung ibang sulat. Inalala ko bigla ang panaginip ko noong first day ko sa highschool. Napansin ko na ang mga nangyari sa panaginip ko ay katulad sa nagyayari sa akin ngayon. Si Michael ang tila anghel na nagsabi sa akin na handa siyang maghintay. Ang ate naman niya ang nagsabi nang “wala na siya.” Naguguluhan ako. Marahil plano na ni Lord ang lahat ng ito. Ibig sabihin nakatakda na kaming maging magkaibigan. At kahit hindi ko man hiniling noon na maging kaibigan ko siya, mangyayari talaga ang lahat. Naisip ko rin na bago pa man magsimula ang buhay ko sa highschool, parte na talaga siya ng buhay ko. Para sa akin, si Michael pa rin ang DESTINED sa akin. Dahil ngayong alam ko na na nakatakda na talaga ang lahat. Hindi na ako makakakita pa ng ibang lalaking katulad ni Michael. At kailanman, hindi siya mawawala sa buhay at puso ko. Niligtas niya ang buhay ko kaya nagpapasalamat talaga ako sa kanya. Nagpapasalamat din ako sa Panginoon dahil si pinagkita niya kami ni Michael. “Michael, kailanman hindi kita malilimutan! Mahal kita! Paalam!”

“Love is patient, love is kind. it does not envy, it does not boast, it is not proud. it is not rude, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. it always protects, always trusts, always hopes, always perseveres. Love never fails....and now these three remain: faith, hope and love. But the greatest of these is love.” (NIV) ---I Cor. 13:8a and 13---

by: zelle

Who am I?

Well, to start off, let me tell you that I am cute! just kidding! but it’s true. i am a God-fearing person. I am born Rio Krizelle M. Rana. I was named after my Lolo because we have the same birthday. I was born Dec. 17 1991, I am not expecting for a gift. But I appreciate if you give me.hehe. I am obviously a female. Single and happy.

I am an Information Technology Student in Laguna State Polytechnic University. I enjoy a lot of things. And my top 10 interests as of this moment are:

1. blogging

2. writing

3. Adobe Photoshop

4. surfing in the internet

5. reading? sort of.

6. watching T.V news and movies

7. listening to music especially Christian Music

8. I enjoy texting but not all the time, chatting

9. playing guitar, playing organ, playing drum, singing, dancing, acting( sort of ) I thank God for all the talents He gave me. I’m using it For Him.

10. taking pictures to myself (fact: 02-06-09, i uploaded 365 pictures of myself )

I am a moody person. I not afraid of anything but if you scared me, I’ll be! haha! My one and only fear is God. I hate sports, but I love the players. I love English, and I don’t hate Math. i love Vegtables! but my stomach do not like it. i love to eat that’s why I’m chubby, not FAT! I am emotional, but I am not EMO. I just let problems pass, I let my problem problem me! haha…

Thanks! and God Bless us all!!

by: zelle